அல்குர்ஆனின் பாதுகாப்பும், ஹதீஸின் பாதுகாப்பும் சமமானவையே ஆகும். "நிச்சயமாக நாமே இந்த திக்ரை (நினைவுறுத்தலை) இறக்கினோம்; நாமே அதனைப் பாதுகாப்போம்" என்ற குர்ஆன் வசனத்தில் வரும் 'திக்ர்' என்பதில் குர்ஆன், சுன்னா இரண்டுமே அடங்கும். குர்ஆனுடைய பாதுகாப்பு ஹதீஸில் தங்கியுள்ளது; ஹதீஸினுடைய பாதுகாப்பு குர்ஆனில் தங்கியுள்ளது. (உதாரணமாக, அல்-குர்ஆனின் முதல் அத்தியாயம் 'அல்-ஃபாத்திஹா' என்றாலும், முதலாவதாக இறங்கியது 'இக்ரஃ' என்ற ஹதீஸ் மூலம் தான் நமக்குத் தெரிகிறது).
குர்ஆன் நபிகளார் காலத்திலேயே எழுதப்பட்டு, அபூபக்கர் (ரழி) காலத்தில் திரட்டப்பட்டு, உஸ்மான் (ரழி) காலத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு தொகுக்கப்பட்டது. ஆனால், ஹதீஸ் என்பது நபிகளார் (ஸல்) அவர்களின் 23 வருட கால முழு வாழ்க்கையையும், பேச்சையும், மௌன அங்கீகாரத்தையும் உள்ளடக்கியதாகும். அதனை ஒரே காலத்தில் அல்லது ஒரே இடத்தில் தொகுப்பது நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது.
நபிகளார் காலத்தில் அல்லது அதற்கடுத்து உடனடியாக ஹதீஸ்கள் தொகுக்கப்பட்டிருந்தால், அது மாபெரும் சோதனையாக மாறியிருக்கும். உலகின் பல பாகங்களுக்கும் சென்ற பல்லாயிரக்கணக்கான சஹாபாக்கள் மூலம் கிடைத்த பல்வேறு சிறப்பான செய்திகளும், அந்தந்த சூழல்களுக்குரிய மார்க்கத் தீர்ப்புகளும் பிற்காலச் சமுதாயத்திற்கு முழுமையாகக் கிடைக்காமல் போயிருக்கும். மேலும், எல்லாமே தொகுக்கப்பட்டுவிட்டது என்று கூறி, பின்னர் வருகின்ற உண்மையான சஹாபாக்களின் அறிவிப்புகளை மக்கள் நிராகரித்திருப்பார்கள்.
எனவே, பல நூற்றாண்டுகள் வரை உலகெங்கும் பரவியிருந்த செய்திகளை, இமாம் புகாரி, முஸ்லிம், திர்மிதி, நஸாயீ போன்ற அறிஞர்கள் தேடி அலைந்து, அறிவிப்பாளர் தொடர்களின் நம்பகத்தன்மையை கடுமையாக ஆய்வு செய்து பாதுகாத்தது அல்லாஹ்வின் மகத்தான ஏற்பாடாகும். குர்ஆனை ஆரம்பத்திலேயே தொகுத்தது எப்படி ஒரு அருளோ, அதேபோல ஹதீஸ்களை உடனடியாகத் தொகுக்காமல் விட்டு பல அறிஞர்களின் கூட்டு முயற்சியின் மூலம் பாதுகாத்ததும் அல்லாஹ்வின் மிகப் பெரிய அருளும் ஹிக்மத்தும் ஆகும்.