விவசாய நிலங்கள் அல்லது மரங்களைக் குத்தகைக்கு விடுவதை இஸ்லாம் அனுமதிக்கிறது. ஆனால், இதில் ஏமாற்றமோ (கறர்) அல்லது அநீதியோ நடக்காத வண்ணம் கொடுக்கல் வாங்கல் நிபந்தனைகள் மிகத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
விளைச்சலை முன்கூட்டியே கணித்து, இத்தனை பலன் வரும் என்று பிஞ்சிலேயே கற்பனையாக விற்கக் கூடாது. லாப நஷ்டங்களை நில உரிமையாளரும் குத்தகைதாரரும் சமமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அடிப்படையில் ஒப்பந்தம் அமைய வேண்டும். உதாரணமாக, "இந்த வயலில் வரும் அறுவடையில் இத்தனை சதவீதம் உனக்கு, இத்தனை சதவீதம் எனக்கு" (நூறு மூட்டை வந்தால் பத்து மூட்டை எனக்கு என்பது போல) என்று மிகத் தெளிவாகப் பேசிக்கொள்ள வேண்டும். மாறாக, "ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி நிலத்தின் அறுவடை எனக்கு, மற்றைய பகுதி உனக்கு" என்று பிரிப்பது கூடாது; ஏனெனில் ஒரு பகுதியில் விளைச்சல் வராமலும் போகலாம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வாடகைக்காகப் பேசி நிலத்தை ஒப்படைத்து, அதில் வரும் லாப நஷ்டங்களை விவசாயி முற்றுமுழுதாக ஏற்றுக்கொள்ளும் முறையோ, அல்லது அறுவடையில் தெளிவான சதவீதத்தைப் பேசிப் பிரித்துக்கொள்ளும் முறையோ (முழாராஆ/முஹாபரா) மார்க்கத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதாகும். தெளிவாக லாப நஷ்டங்கள் பகிரப்படாவிட்டால், அது மார்க்கத்தில் தடைசெய்யப்பட்ட வியாபாரமாக மாறிவிடும். நஷ்டம் வந்தாலும் லாபம் வந்தாலும் இரு தரப்பும் உடன்பட்டு ஏற்கும் தெளிவான ஒப்பந்தமே இஸ்லாமிய குத்தகை முறையாகும்.