நோன்பு நோற்க முடியாத, வறுமையில் வாடும் ஒரு நோயாளிப் பெண்ணுக்கு (கணவன், பிள்ளைகள் இல்லாதவர்) வேறொருவர் உணவளித்துப் பராமரி

ஃபித்யா (பரிகாரம்) கொடுப்பதற்கு முதல் நிபந்தனையே, அதனைச் செலுத்துவதற்கான பொருளாதார வசதி அவரிடம் இருக்க வேண்டும். வறுமை நிலையில், தமக்கான உணவையே பிறரிடமிருந்து பெற்று வாழக்கூடிய ஒருவருக்கு ஃபித்யா கொடுப்பது கடமையாகாது. வறுமையின் காரணமாக ஃபித்யா கொடுக்க முடியாதவர்கள் மார்க்க ரீதியாகக் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்பட மாட்டார்கள்.

திருக்குர்ஆன் "ஏழைகளுக்கு உணவளிப்பதே ஃபித்யா" என்று கூறுகிறது. ஒருவரே ஏழையாக இருந்து, தனது உணவையே பெற முடியாத நிலையில் இருக்கும் போது அவர் எவ்வாறு பிறருக்கு உணவளிக்க முடியும்? எனவே, அவருக்கு அது கடமையாகாது. எனினும், என்றாவது ஒருநாள் அவருக்குப் பொருளாதார வசதி கிடைத்து, தன்னுடைய உணவுக்குப் போகப் பிறருக்கும் உணவளிக்கக் கூடிய நிலை ஏற்பட்டால், அப்போது அவர் தனது விடுபட்ட நோன்புகளுக்கான ஃபித்யாவை நிறைவேற்ற வேண்டும்.