நம்முடைய சமுதாயத்தில் பொருளாதார பிரச்சனைகளை தீர்த்துக் கொள்வதற்காக வேண்டி மக்கள் கடைபிடிக்கக்கூடிய ஒரு நடைமுறையாக இந்த சீட்டை நாம் காணுகிறோம் [19]. ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்யக்கூடிய பல சகோதரர்கள் ஒன்று சேர்ந்து மாதாமாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை ஒவ்வொருவரும் செலுத்தி, அதை மொத்தமாக எடுத்து இந்த மாதம் ஒருவருக்கு, அடுத்த மாதம் அடுத்தவருக்கு என்கிற அடிப்படையில் பங்கீடு செய்வதை சீட்டு என்கிற பெயரிலே நாம் செய்து வருகிறோம் [19]. இந்த சீட்டு முறை இஸ்லாத்திலே கூடுமா என்று கேட்டால், இதிலே அறிஞர்கள் மத்தியிலே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் பெரும்பாலான அறிஞர்களுடைய நிலைப்பாடு சீட்டு பிடிப்பது, சீட்டு கட்டுவது என்பது மார்க்கத்திலே தடை செய்யப்படாத ஒரு நடைமுறையாகும் [19]. எனவே அதை ஒருவர் செய்வதில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை என்கிற கருத்தையே அதிகமான அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள் [20].
அவர்களுடைய இந்த கருத்துக்கு ஆதாரமாக முக்கியமான இரண்டு அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன [20]. ஒன்று குர்ஆனிலே வரக்கூடிய சூரத்துல் மாயிதாவின் ஆரம்ப வசனமாக காணப்படக்கூடிய "நல்ல விஷயங்களில் நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாக இருங்கள்" என்கிற இந்த குர்ஆன் வசனத்தை ஆதாரமாக வைத்து, இது ஒருவருடைய பொருளாதார நெருக்கடியை போக்குவதற்காக மேற்கொள்ளப்படக்கூடிய ஒரு உதவியாகும் என்கிற ஒரு ஆதாரத்தை முன்வைக்கிறார்கள் [20]. இரண்டாவதாக, அஷ்அரியூன்கள் என்று சொல்லக்கூடிய சஹாபாக்களிலே காணப்பட்ட அந்த கோத்திரத்தினர், அவர்களுடைய குடும்பத்தில் யாராவது பாதிக்கப்பட்டால் குடும்பத்தவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு தொகை பணத்தை அல்லது உணவை சேர்த்து அதை பாதிக்கப்பட்டவருக்கு கொடுப்பார்கள் [20]. அடுத்த தடவை ஒருவர் பாதிக்கப்பட்டாலும் அவருக்கும் எல்லோரும் பணங்கள் உணவுகளை போட்டு கொடுப்பார்கள் [20]. இந்த நடைமுறை ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்தல் என்கிற அந்த பொதுவான கோட்பாட்டோடு ஒத்துச் செல்லக்கூடியதாக இருக்கிறது; இதுவும் சீட்டுக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது என்கிற கருத்தை அறிஞர்கள் முன் வைக்கிறார்கள் [21]. இந்த அடிப்படையில் சீட்டு பிடிப்பது இஸ்லாத்திலே கூடும் என்கிற நிலைப்பாடுதான் சரியானது [21].
அதே நேரத்தில் இந்த சீட்டுக்குள்ளும் சில மார்க்கத்திற்கு முரணான நடைமுறைகளையும் நாம் காண முடிகிறது [21]. உதாரணமாக சில இடங்களிலே ஏலச்சீட்டு என்று ஒரு சீட்டு முறையை அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார்கள் [21]. 10 பேர் ஒன்று சேர்வார்கள், ஒருவருக்கு பத்தாயிரம் ரூபா வீதம் போட்டால் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வருகிறது; இந்த ஒரு லட்சத்தை அவர்கள் ஏலம் விடுவார்கள் [21]. யார் குறைவாக கேட்கிறாரோ அவருக்குதான் அந்த மாதத்திற்குரிய சீட்டு கொடுக்கப்படும் [22]. அதிலே ஒரு தொகை குறைந்துவிடும்; உதாரணமாக 90 ஆயிரம் ரூபாவுக்கு கேட்கிறார் என்று சொன்னால், குறைந்து கேட்கப்பட்ட அந்த பத்தாயிரம் ரூபாவை ஒவ்வொருவரும் ஆயிரம் ரூபா வீதம் குறைத்து கட்டுவார்கள் [22]. இந்த நடைமுறையில் கண்டிப்பாக மோசடி இருக்கிறது, வட்டி இருக்கிறது [22]. இவ்வாறான பல சிக்கல்கள் அதற்குள் இருப்பதனால் இந்த ஏலச்சீட்டு என்பது மார்க்கத்தில் கூடாது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் [22]. அதேபோலதான் தங்கச்சீட்டு என்ற முறையும் இஸ்லாத்தில் அனுமதிக்கப்படாத ஒரு சீட்டு முறை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் [22, 23].
சீட்டுக்கு ஜக்காத் கொடுக்க வேண்டுமா என்று கேட்டால்: சீட்டு கட்டுவது என்பதை பொறுத்தவரையில் நாம் அங்கே சேமிக்கிறோம் [23]. பெரிய தொகை சீட்டுக்களில் சேர்கிறவர்களுடைய முதல் எமௌண்டே நிஸாபை (85 கிராம் தங்கத்திற்கு நிகரான அமௌண்ட்) தாண்டியதாக இருக்கும் [23, 24]. அதிலே ஆரம்பத்திலேயே ஜக்காத்தினுடைய அமௌண்ட் வந்துவிட்டால், அவர் எவ்வளவு சீட்டு கட்டி இருக்கிறாரோ அதை நோட் பண்ணி வர வேண்டும்; ஒரு வருடம் பூர்த்தியானால் அதற்கு ஜக்காத் கொடுக்க வேண்டும் [24]. இரண்டாவதாக, ஒருவர் ஒரு குறைந்த அமௌண்டில் சீட்டு கட்டுகிறார், ஆனால் அவருடைய அந்த அமௌண்ட் நிஸாபை அடையவில்லை என்று சொன்னால் அதிலே ஜகாத் கிடையாது (உதாரணமாக 20,000 ரூபா கிடைத்தால்) [24]. அதே நேரத்தில் ஒருவருக்கு சீட்டு விழுகிறது, அந்த சீட்டு அவருக்கு கிடைத்து அது நிஸாபையும் அடைந்துவிட்டால், அந்த மாதத்திலிருந்து ஒரு வருடம் பூர்த்தியாகும் வரைக்கும் அந்த பணம் அவருடைய கையில் இருக்குமாக இருந்தால்தான் அதற்கு ஜக்காத் கொடுக்க வேண்டும் [24]. எடுத்து இரண்டு மூன்று மாதங்களில் அந்த அமௌண்ட் செலவாகிவிட்டால் அதற்கு ஜக்காத் கடமை இல்லை [25]. எனவே அந்த அமௌண்ட் நிஸாபை அடைந்திருக்கிறதா என்பதை பார்க்க வேண்டும், இரண்டாவதாக ஒரு வருடமாக நம்முடைய கையில் அது இருக்க வேண்டும்; இந்த இரண்டு நிலைகளில் இருந்தால் மாத்திரம்தான் சீட்டு காசுக்கு ஜக்காத் இருக்கிறது [25].