பெண் வீட்டுச் சாப்பாடு மார்க்கத்தில் கூடுமா கூடாதா என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, இஸ்லாமியச் சட்டக்கலையின் (உஸூல் அல்-ஃபிக்ஹ்) அடிப்படைகளை நாம் மிகத் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். எந்தவொரு மார்க்கச் சட்டத்தையும் அணுகுவதற்கு இரண்டு பிரதான அடிப்படைகள் உள்ளன:
1. இபாதத் (இறை வணக்கம்) தொடர்பான விஷயங்கள்:
தொழுகை, நோன்பு, ஹஜ், திக்ருகள் போன்ற வணக்க வழிபாடுகளைப் பொறுத்தவரை அடிப்படை சட்டம் "தடை" (Haram) என்பதாகும். அதாவது, குர்ஆனிலோ சுன்னாவிலோ "இதைச் செய்யுங்கள்" என்று ஆதாரம் இருந்தால் மட்டுமே அதைச் செய்ய வேண்டும். ஆதாரம் இல்லாமல் புதிதாக ஒன்றை உருவாக்கினால் அது "பித்அத்" ஆகும்.
2. முஆமலாத் (உலக காரியங்கள்) தொடர்பான விஷயங்கள்:
வியாபாரம், வீடு கட்டுதல், திருமணம், விருந்து அளித்தல், உணவு உண்ணுதல் போன்ற உலகக் காரியங்களைப் பொறுத்தவரை அடிப்படை சட்டம் "அனுமதி" (Halal/Mubah) என்பதாகும். அதாவது, "இதைச் செய்யக் கூடாது" என்று குர்ஆனிலோ சுன்னாவிலோ தெளிவான தடை இருந்தால் மட்டுமே அது ஹராம் ஆகும். தடை இல்லாத அனைத்து உலகக் காரியங்களும் அடிப்படையில் அனுமதிக்கப்பட்டவையே.
பெண் வீட்டுச் சாப்பாடு எந்த வகையைச் சார்ந்தது?
ஒரு திருமணத்தின் போது ஒரு தரப்பினர் சந்தோஷத்திற்காக உணவளிப்பது என்பது முழுமையாக உலக காரியம் (முஆமலாத்) ஆகும். ரசூல் (ஸல்) அவர்கள் வலீமா (கணவன் தரப்பு விருந்து) கொடுப்பதைக் கட்டாயப்படுத்தினார்கள் (அல்லது வலியுறுத்தினார்கள்). ஆனால், "பெண் வீட்டார் உணவளிக்கவே கூடாது" என்று அவர்கள் எந்தத் தடையும் விதிக்கவில்லை. எனவே, அடிப்படையான இஸ்லாமியச் சட்டத்தின்படி, பெண் வீட்டார் விருந்து கொடுப்பது ஹலால் (அனுமதிக்கப்பட்டதே) ஆகும். அதை ஹராம் என்றோ, செத்த மிருகத்தைச் சாப்பிடுவதற்குச் சமம் என்றோ, சாராயம் குடிப்பது போன்ற பாவம் என்றோ எவரும் ஃபத்வா கொடுக்க முடியாது.
அப்படியானால் தவ்ஹீத் சமுதாய அறிஞர்கள் இதை ஏன் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள்?
இதற்குப் பின்னால் உள்ள மிக முக்கியமான சமூக வரலாற்றுப் பின்னணியைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மார்க்கத்தில் வெறுமனே "அனுமதிக்கப்பட்ட" (Mubah) ஒரு செயலான பெண் வீட்டுச் சாப்பாடு, நமது சமுதாயத்தில் (குறிப்பாக இலங்கை, தமிழ்நாடு போன்ற இடங்களில்) ஒரு "கட்டாயக் கடமையாக" (Wajib) திணிக்கப்பட்டது. இது சீதனக் கொடுமையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.
பெண் வீட்டார் கடன் வாங்கியாவது, வட்டியில் விழுந்தாவது ஊருக்கெல்லாம் பிரம்மாண்டமான சாப்பாடு போட்டால்தான் திருமணம் நடக்கும் என்ற மோசமான சமூக நிர்ப்பந்தம் உருவானது. இதனால் பல ஏழைப் பெண்களின் திருமணங்கள் தடைப்பட்டன; பெண் குழந்தைகள் சுமையாகக் கருதப்பட்டனர். மார்க்கத்தில் கட்டாயமாக்கப்பட்ட வலீமாவை விட, பெண் வீட்டுச் சாப்பாடுதான் பெரிய அளவுகோலாக மாறியது.
ஒரு சமூகத்தில் மார்க்கம் கட்டாயப்படுத்தாத ஒன்று கட்டாயமாக்கப்பட்டு, அதனால் மாபெரும் சமூகத் தீமைகள் (Fasad) உருவாகும் போது, மார்க்க அறிஞர்கள் அதைத் தடுப்பதற்காக அந்த அனுமதிக்கப்பட்ட செயலையே "புறக்கணிக்கும்" (Boycott) முடிவை எடுப்பார்கள். இதற்கு இஸ்லாமிய வரலாற்றில் முன்மாதிரிகள் உள்ளன. உதாரணமாக, உழ்ஹிய்யா (குர்பானி) கொடுப்பது மார்க்கத்தில் மிக வலியுறுத்தப்பட்ட ஒரு சுன்னத். ஆனால் ஒரு காலகட்டத்தில் மக்கள் உழ்ஹிய்யாவைப் பெருமைக்காகவும், ஆடம்பரத்துக்காகவும் (ஒரே வீட்டில் 7 ஆடுகள் அறுப்பது என) போட்டி போட்டுக் கொடுக்க ஆரம்பித்த போது, இப்னு உமர் (ரழி) போன்ற சஹாபாக்கள் உழ்ஹிய்யா கொடுப்பதையே தவிர்த்தார்கள். சுன்னத்தான ஒரு விஷயம் பெருமையாக மாறும்போதே சஹாபாக்கள் அதைத் தவிர்த்தார்கள் என்றால், மார்க்கம் அனுமதிக்க மட்டுமே செய்த ஒரு உலக காரியம் சமூகப் பெருமையாகவும் கட்டாயத் திணிப்பாகவும் மாறியதால், தவ்ஹீத் சமுதாய அறிஞர்கள் "நாங்கள் வலீமாவில் மட்டுமே கலந்து கொள்வோம், பெண் வீட்டுச் சாப்பாட்டை முழுமையாகப் புறக்கணிப்போம்" என்ற மிகச் சிறந்த சமூக சீர்திருத்த முடிவை எடுத்தார்கள். இந்த முடிவால் சமுதாயத்தில் பல திருமணங்கள் இலகுவாகின என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
முடிவுரை:
ஒரு கோடீஸ்வரரோ அல்லது வசதியுள்ள ஒருவரோ, மாப்பிள்ளை வீட்டார் எவ்வித நிர்ப்பந்தமும் செய்யாத நிலையில், தனது மகளின் திருமணச் சந்தோஷத்திற்காக, எவ்விதக் கடனும் படாமல் தனது சொந்தப் பணத்தில் ஊராருக்கோ அல்லது குடும்பத்தாருக்கோ மனமுவந்து உணவளித்தால், அது மார்க்க ரீதியாக முற்றிலும் ஹலால் ஆகும். அது எந்த வகையிலும் ஹராம் ஆகாது.
ஆனால், அதை ஒரு கட்டாயச் சடங்காக நினைத்து, கடன் பட்டு, மாப்பிள்ளை வீட்டார் இத்தனை பேருக்கு சாப்பாடு போட வேண்டும் என்று திணிக்கும் நிலையில் நடக்கும் விருந்துகளைப் புறக்கணிப்பது சமூக சீர்திருத்தவாதிகளின் கடமையாகும். எனவே, "தவிர்ப்பதற்கான சமூகக் காரணம்" வேறு, மார்க்கத்தின் "ஹலால்-ஹராம் சட்டம்" வேறு என்பதை நாம் தெளிவாகப் பிரித்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.