இந்த இரண்டு வருமானங்களுக்கும் மார்க்க ரீதியாக எந்தவிதமான தொடர்பும் கிடையாது; இவை இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்டவைகளாகும். யூடியூபில் ஒருவர் மார்க்க உரை (பயான்) செய்து, அந்த வீடியோவில் கூகுள் (Google) மூலம் விளம்பரங்களை அனுமதித்து அதிலிருந்து ஒரு பங்கை வருமானமாகப் பெறுகிறார். அவர் அந்த விளம்பரப் பொருளை விற்கவோ, அதற்காக உழைக்கவோ இல்லை; மாறாக, தன் மார்க்க உரையைக் கேட்க வரும் பார்வையாளர்களை (viewers) அந்த விளம்பரத்தின் பக்கம் திருப்புகிறார்.
இந்த யூடியூப் விளம்பரங்களில் இஸ்லாம் வன்மையாகத் தடுத்த ஆபாசக் காட்சிகள், பெண்களின் நடனங்கள், இசைகள் (Music) மற்றும் மார்க்கத்திற்கு முரணான வியாபாரங்கள் ஆகியவை இடம்பெறும். இந்த ஹராமான விளம்பர முறையைத் தனது தளத்தில் அரங்கேற அனுமதித்து, அதிலிருந்து கமிஷன் பெறுவது என்பது அப்பட்டமாக ஹராமான ஒரு ஒப்பந்தமாகும். இவரின் உழைப்பு (மார்க்க உரை) ஹலாலாக இருக்கலாம், ஆனால் அவர் செய்யும் விளம்பர ஒப்பந்தம் ஹராமானது என்பதால் அந்த வருமானத்தை இஸ்லாம் தடுக்கிறது.
ஆனால், அரசாங்கத்திலோ அல்லது முஸ்லிம் அல்லாத ஒருவரிடமோ ஒருவர் ஹலாலான ஒரு உழைப்பைச் செய்து (உதாரணமாக ஆசிரியர், எழுத்தர், தபால் துறை வேலை) அதற்கான சம்பளத்தைப் பெறுவது முற்றிலும் ஹலாலாகும். அவருக்கு சம்பளம் தருபவர் மதுபான வியாபாரம் செய்பவராகவோ அல்லது வட்டி வாங்குபவராகவோ இருந்தாலும், உழைப்பாளி தனது ஹலாலான உழைப்புக்கான கூலியையே பெறுகிறார். அவருக்கும் முதலாளியின் ஹராமான வியாபாரத்திற்கும் எவ்வித ஒப்பந்தமோ தொடர்போ கிடையாது. யூதர்களிடமும் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களிடமும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஹலாலான கூலியைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். எனவே, உழைப்பு ஹலாலாக இருக்கும் போது சம்பளம் தருபவரின் பின்னணி தடையாகாது. ஆனால், யூடியூபில் நடக்கும் ஒப்பந்தமே விளம்பரப்படுத்துவதுதான்; அந்த விளம்பரமே இசையாலும் ஆபாசத்தாலும் ஹராமான முறையில் இருப்பதால் அது முற்றுமுழுதாகத் தவறாகும்.