வட்டி அடிப்படையில் ஒரு சொத்தை வாங்கிவிட்டு, பின்னர் ஒருவர் தனது பிழையை உணர்ந்து அதிலிருந்து முழுமையாகத் தவ்பா செய்து மீளுவாராக இருந்தால், அவர் தனது சொத்துக்களை முழுமையாக இழக்க வேண்டியதோ அல்லது மாற்ற வேண்டியதோ அவசியம் இல்லை [1]. அவர் நேரடியாக எந்தவொரு தனிநபரிடமும் அபகரிக்காத, வங்கி போன்ற அமைப்புகளினூடாகப் பெற்ற வட்டி என்பதால், அவர் தனது கடந்த கால பாவங்களுக்காக அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்து நிறையத் தான தர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும் [1].
நபி (ஸல்) அவர்கள் காலத்தில் இஸ்லாத்திற்கு வந்த பலர் வட்டிப் பொருளாதாரங்கள் மற்றும் தவறுகளில் ஈடுபட்டு வந்தாலும், அவர்கள் அத்தனை சொத்துக்களையும் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) கூறவில்லை [1]. உதாரணமாக, முஃகீரா இப்னு ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் இஸ்லாத்திற்கு வருவதற்கு முன் சிலரை ஏமாற்றிக் கொன்றுவிட்டு அவர்களது பொருளாதாரத்தோடு வந்து இஸ்லாத்தை ஏற்றார். அப்போது நபி (ஸல்), "உனது இஸ்லாத்தை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன், ஆனால் அந்தப் பொருளாதாரத்திற்கும் எனக்கும் எவ்விதச் சம்பந்தமுமில்லை" என்றார்கள் [2]. ஏனெனில் அது இஸ்லாத்திற்கு முந்தைய காலத்து உரிமைப் பிரச்சனை [3]. எனவே, தவ்பா செய்து திருந்திய பின், தனது கடந்த கால வாழ்க்கையை நினைத்து நிறைய தர்மங்கள் செய்து மீள்வதே அவருக்குரிய பரிகாரமாகும் [3].
மேலும், ஹலாலோ ஹராமோ ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் ரிஸ்க் (வாழ்வாதாரம்) அல்லாஹ்வுடைய கழா கத்ர் அடிப்படையில் கிடைப்பதேயாகும் [4]. ஒருவர் வட்டிப் பணத்தில் 20 வருடங்கள் குடும்பத்தை வளர்த்திருந்தால், அது "அல்லாஹ்வுடைய ரிஸ்க் இல்லாமலேயே அவர்கள் வளர்ந்தார்கள்" என்று பொருளாகாது; அதுவும் ரிஸ்க் தான், ஆனால் ஹலால், ஹராம் என்ற பொறுப்புக்கு மனிதன் அல்லாஹ்விடம் பதில் சொல்ல வேண்டும் [4, 5]. அவர் உண்மையாகத் தவ்பா செய்து திருந்திவிட்டால், அதிலிருந்து அவர் செலவழிப்பது அல்லாஹ்விடத்தில் கபூலாகும் [5]. அவர் மரணித்து விட்டால், அந்த சொத்துக்கள் பிள்ளைகளுக்கு மீராஸாக (வாரிசுச் சொத்தாக) செல்வது பிள்ளைகளுக்கு எவ்விதக் குற்றமுமாகாது; அவர்கள் அதனைப் பயன்படுத்தலாம் [5, 6]. குறிப்பிட்ட ஒரு நபரிடமிருந்து அநியாயமாக அபகரிக்கப்பட்ட சொத்தாக இருந்தால் மாத்திரமே அதை சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் கட்டாயம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் [6].