வஸிய்யத் என்பது இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று பொதுவான வஸிய்யத். உதாரணமாக, தான் மரணித்தால் இன்னார்தான் தமக்கு ஜனாஸா தொழுகை நடத்த வேண்டும் என்று மார்க்கத்திற்கு முரணில்லாத ஒரு விஷயத்தை மரண சாசனமாகச் சொல்வது; இதை வாரிசுகள் கட்டாயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்.
இரண்டாவது பொருளாதாரம் சார்ந்த வஸிய்யத். ஒருவருடைய சொத்துக்கள் அவர் மரணித்த பிறகு அவருடைய சட்டபூர்வமான வாரிசுகளுக்கே போய்ச் சேர வேண்டும். ஆனால், தனக்கு உதவியாக இருந்த ஒருவருக்கோ, அல்லது மதரஸா, தஃவா சென்டர், அனாதை இல்லம் போன்றவற்றிற்கோ தனது சொத்திலிருந்து மூன்றில் ஒரு பங்கு (1/3) அல்லது அதற்கும் குறைவான அளவை வஸிய்யத் செய்ய ஒருவருக்கு மார்க்கத்தில் அனுமதி இருக்கிறது. அவ்வாறு வஸிய்யத் செய்தால், அதை நிறைவேற்றிய பிறகே சொத்து வாரிசுகளுக்குப் பங்கிடப்படும்.
அதேநேரத்தில், தனது சொந்த வாரிசுகளுக்கே (உதாரணமாக, தன்னுடன் வியாபாரத்தில் கஷ்டப்பட்ட ஒரு மகனுக்கு மட்டும் பிரத்தியேகமாக) எந்தவொரு சொத்தையும் வஸிய்யத் செய்ய மார்க்கத்தில் அனுமதி கிடையாது. "வாரிசுகளுக்கு வஸிய்யத் கிடையாது" என்பது நபிமொழியாகும். ஒரு பிள்ளைக்கு அதிகமாகக் கொடுக்க விரும்பினால், தான் உயிரோடு இருக்கும்போதே அன்பளிப்பாகக் கொடுக்கலாமே தவிர, மரண சாசனமாக எழுதிவைக்க எவ்வித உரிமையும் இல்லை; அவ்வாறு செய்தால் அது நிறைவேற்றப்படக் கூடாது.